Self alone

Έχει περίπου ένα μήνα που το έχω φυλαγμένο στα Drafts του Writer. Νομίζω να το μοιραστώ να φεύγει… Έτσι εννα αναγκαστώ να γράψω κάτι νέο σιγά σιγά!

Το ρολόι δείχνει 2:15 το πρωι. Κάθομαι στο πάνω κρεβάτι μέσα σε ένα δωμάτιο με άλλα τέσσερα πάνω-κάτω (εν έτσι που εν βαφτισμένα;) κρεβάτια. Εν μπορώ να ανάψω το φως. Ευτυχώς το φεγγάρι εν απέναντι που το οβάλ παράθυρο (εν σάν να είμαι μέσα σε καμπίνα πλοίου) και φέγγει κάπως, έτσι βλέπω τι πληκτρολογώ πάνω στο laptop.  

Έν έχει πολλή ώρα που εξάπλωσα. Μπορεί μόνο δύο ώρες. Ωστόσο έφυε σε μεγάλο βαθμό η κούραση που πάνω μου. Τωρά ποια κούραση, διερωτούμαι και εγώ. Ούτε χτίστης είμαι, ούτε καλουπσσιής, ούτε ετσάππιζα…Απλά αρέσκει μας να κάμνουμε τους all-day-busy νομίζω!

Εν κατασκηνωτικός χώρος δαμέ, μόνο που καμιά 20αρκά πλάσματα είμαστε και είμαστε για διήμερο. Εν η πρώτη φορά που πάω σε “κατασκήνωση”! Έν ηξέρω γιατί. Ίσως γιατί πάντα απέφευγα την συναναστροφή με άτομα τα οποία έν ήξερα, αν και καταβάθος νομίζω πως θα επροτιμούσα να ένιωθα πιό ελεύθερος να το κάμω.

Που τα 20 (περίπου) άτομα, οι μισοί εν εικοσικάτι χρονών ενώ οι άλλοι μισοί εν 16-17. Εν ωραίος συνδιασμός ηλικιών… Μπορούμε να συνεννοηθούμε νομίζω και οι μεν με τους δε και το αντίθετο. Αρέσκει μου που οι μιτσιοί (σκασμός, τωρά μιλούν όι μεγάλοι) θωρούν μας κάπως σαν τους παντογνώστες και περιμένουν πολλά που μας. Μια μιτσιά το πρωί επαράγγειλε μου θκιό ζεστές σοκολάτες… Και μεν της δώκεις τον πάτσο να την φείρεις!

Λαλούν ότι άμα κοιμάσαι στο βουνό ξεκουράζεσαι! Όπως είπα και πριν, μόνο δύο ώρες εκοιμήθηκα και νιώθω ξεκούραστος. Το ίδιο είπαν και τα παιθκιά που κοιμούνται δαμέ.

Τέλοσπάντων… Πιστεύκω ότι παντού υπάρχει ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να συνεννοηθείς και να περάσεις καλά, όπου και να είσαι, με όποιους και να είσαι. Ακόμα και αν δεν νιώθεις ok με την πλειοψηφία του κόσμου γυρώ σου. Ένιωσα το έντονα σε τούντην κατασκήνωση. Αντιλήφθηκα το και στον στρατό τούτο το πράμα.

Παρόλα αυτά, τις πρώτες ώρες της γνωριμίας μου με κάποιο, εν είμαι ο εαυτός μου. Έν είμαι ο ελεύθερος, ο χαρούμενος, ο εξωστρεφής και ο διασκεδαστικός Βελερεφώντης (ουυυπς, απεκάλυψα το εξωτικό μου όνομα ) που είμαι κανονικά. Τούτο κάμνει με να είμαι σιωπηλός, να κρατώ το laptop ή το κινητό και να προσκολιούμαι παρά να συναναστρέφουμαι και να μιλώ με τον κόσμο. Εν ένα excuss βασικά το laptop και το κινητό για να απομακρυνθώ. Δικαιολογία και για τον εαυτό μου, για να μεν μου πω κατάματα ότι έχω την συγκεκριμένη δυσκολία και δικαιολογία ή κάλυψη για τους άλλους, για να μεν με καταλάβουν και να νομίσουν πως απλά είμαι busy και εν μιλώ.

Για κάποιους το να είσαι free, happy etc εν πανεύκολο, για κάποιους άλλους εν λλίο πιο δύσκολο και απαιτεί μια διαδικασία … προσαρμογής (να το πω;) με τον κόσμο γυρώ τους. Ε, εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Θέλω ναν μια μεταβατική φάση η οποία εννα περάσει ανεπιστρεπτή μια μέρα. Και ελπίζω τούτη η μέρα να εν καθοδόν και να πλησιάζει. Βασικά ένει, νιώθω το. 

Όμως οι μοναχικοί άνθρωποι εν λλίο πιο φιλοσοφημένοι νομίζω… Άμαν αφιερώννεις χρόνο να μεινήσκεις μόνος σου με τον εαυτό σου εν άλλοσπως… Αφήννεις τον νου σου να περιπλανηθεί σε τόπους που εν θα επήεννε άμαν ήσουν με παρέα. Γιατί μέσα σε μια παρέα πετάσσεις γενικές κουβέντες, λόγια του αέρα και κάμνεις κούβέντα απλά για να την κάμεις, για να γεμώσεις τον χρόνο που είσαι με τούντην παρέα, για να μεν γίνει η κατάσταση πληκτική. Ένεν απαραίτητα λάθος τούτο άμαν το κάμνεις κάποτε. Αλλά όη όμως όποτε φκένεις έξω να το κάμνεις. Καταντά σπαστικό και useless, έννε;

Εν πολλά λλίες οι φορές που εφκήκα έξω με μεγάλη παρέα.   Αν και πάντα ήμουν εγώ τζίνος που εκανόνιζε τα out μας με το συμμαθητολόι (με τα χίλια ζόρκα να πείσεις τα υπόλοιπα κοπελλούθκια να φκουν έξω ΚΑΙ με τες συμμαθήτριες τους, με την τάξη τους), ωστόσο εν με εξέφραζε και ιδιαίτερα το event. Ίσως έκαμνα το απλά για να έχουμε να λαλούμε ότι η τάξη μας εφκήκε έξω μαζί. Πέρα που τους συμμαθητές μου, ως παρέα έτυχε να φκώ και με παρέα ούλλο κοπελλούθκια, μαζί με συμμαθητές μου και με τους παρέες τους, τους οποίους εγνώρισα κάπως…

Ποττέ όμως εν ένιωσα μέρος μιας παρέας. Ίσως να το επεδίωξα και να μεν εκατάφερα να ενταχθώ κάπου, ίσως και να μεν το επροσπάθησα αρκετά. Δύσκολα βρίσκω ανθρώπους που να μου κάμνουν… (Μr XXL)…

Χαίρομαι κατά κάποιο τρόπο που τζιαμέ που οι πιο πολλοί λαλούν “Έτην παρέα μου” ή “Πόψε εννα φκώ με τους παρέες”, εγώ έν εχω καμιά παρέα στην οποία να αναφέρομαι… Ξέρεις τι εν τούτο που με κάμνει να τραβώ πίσω; Οι μεγάλες παρέες νομίζω απαρτίζονται από άτομα που ψάχνουν απλά άλλους για να ακούσουν και να ακουστούν και οι ίδιοι. Άλλους απλά για ναν με άλλους, για να σκοτώσουν τον χρόνο τους. Εγώ έν ψαχνω για τους οποιουσδήποτε άλλους… Ψάχνω για το κάτι μοναδικό. Για το κάτι που εν πλασμένο για μένα… Και άλλα πολλά.  Λαλώ σου άλλη φορά.

Νομίζω ότι το τελευταίο διάστημα τα πράματα αλλασσουν λλίο μέσα μου. Καλλυτερέφκουν. Νιώθω ότι το καλοκαίρι που έρκεται ενναν ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. Εύχομαι το δηλαδή. Εύχομαι να περιμένω με ανυπομονησία κάθε χειμώνα το καλοκαίρι να έρτει.

Ισορροπίες

Εν ώρες ώρες που πραγματικά απηυδίζω με τον εαυτό μου. Έχω σοβαρότατο πρόβλημα με την υπομονή μου και σοβαρό ή ημι-σοβαρό (ακόμα να αποφανθώ) με την μνήμη μου. Το να μεν έχεις την υπομονή του γάρου ή την μνήμη ενός ελέφαντα ένεν αναγκαστικά κακό ή πρόβλημα. Μπορεί να αποδεικτεί και το αντίθετο μάλιστα. Μεν το αποκλείεις… 

Εν εκατάλαβες παλε α; Να σου εξηγήσω με λίγα και πάνω απ’ όλα απλά λόγια… Ε, θέλω να καταλάβεις, να επικοινωνούμε, να συνεννοούμαστε…

Με το να μεν έχεις αρκετά αποθέματα υπομονής στο σύστημα, στον εγκέφαλο, στο DNA ή στο whatever σου, αγαπητό μου Στρουμφ, μπορεί να αποδεικτεί και καλό στο τέλος της ημέρας. Πολλά καλό μάλιστα.

- Για παράδειγμα, της κοπέλλας σου αρέσκει της να βάφεται και να στρολιάζεται για να φκείτε έξω, right;
Εσένα σπάζουν τα νεύρα σου να περιμένεις, right;
Τί κάμνεις λοιπόν ως ανυπόμονος που είσαι; Ακυρώνεις την έξοδο για τιμωρία ή απλά φεύκεις και αφήνεις την ή ακόμα καλύτερα (για τζείνη που εννα φκει να ξεσκάσει και για σενα που εννα έβρεις την ησυχία σου ενόσω λείπει) αφήνεις την να παει μόνη της.
Τούτο έχει ως αποτέλεσμα να περιορίζει το βάψιμο της (στην καλύτερη) ή να γίνει πιο γρήγορη στην … όχι και τόσο καλύτερη! Υπάρχει και άλλη πιθανή κατάληξη, βεβαίως βεβαίως… Αν είναι αρκετά κομπλεξάρα (ΧΩΡΙΖΟΥΜΕΝ ΤΗΝ) θα ξεκινά να βάφεται που το χάραμα για να εν έτοιμη στην ώρα σας.

- Άλλη περίπτωση που η έλλειψη υπομονής αποδεικνύεται χρήσιμη είναι όταν είσαι στο supermarket. Ενώ εγώ τωρά έχω ένα τόνο βιβλία να διαβάσω και χίλιες εκθέσεις να τελειώσω (μα για ποιον με επεράσαν καλέ μου; Για την Επίτροπο Διοικήσεως;) έρκεται ξαφνικά η αναλαμπή να πάω supermarket επειδή έλειψε μου το χαβιάρι. Άκου μου τζι ο Κυπραίος… Άμαν είχα αρκετή υπομονή εννα επήαιννα και να έρκουμουν πίσω μετά που δέκα ώρες και αφότου έφαα κλοτσιά στον κώλο που τους securities. Το supermarket εν μεγάλο, τα πράματα φτηνά, έχεις πολλά να θκιαλέξεις… Ενώ κύριε μου εγω που είμαι ανυπόμονος, που έν μπορώ να περιμένω και να καθυστερώ θα μπώ και όπως θα μπώ θα φκώ. Θκιό ππαλλιές… Άρα εξοικονόμησα αρκετό πολίτιμο χρόνο για να διαβάσω, για να ανασυγκροτήσω τις δυνάμεις μου, για να ποκνιαστώ ξανά και ξανά και ξανά και πάει λέγοντας.

Είδες; Εκατάλαβες; Κάτι που μπορεί να φαίνεται μαύρο, πίσω του μπορεί αν είναι άσπρο, φτάνει να μπόρεις να το δεις.


Το ίδιο με την άσχημη μνήμη…

- Ποιος εν τούτος που λαλεί ότι εν πρόβλημα να ξεχάννω τους δρόμους; Γιατί κύριε μου, huh; Huh; Πόθεν ως τα πόθεν έφκαλες εσύ τούντο επιστημονικό το πόρ(τ)ισμα; Και γιατί κρίνεις το γεγονός ως τέθκοιο; Είσαι τίποτε κρίνος; Ξεχάννεις πόθεν πάεις σπίτι σου μάνα μου; Σημείωστην διεύθυνση και κατέβα σε ένα περίπτερο, σε ένα κατάστημα, σταμάτα ένα περαστικό και ρώτα τον… Κοινωνοικοποιήθου, γνώρισε κόσμο, κάμε νέους φίλους, δημόσιες σχέσεις, ασφαλιστικά συμβόλαια, καταθέσεις και αναλήψεις… Έτσι εν το κόλπο. Άτε να δω ά… 

Και για όσους εν πιο προχωρημένο το πρόβλημα τους…
- Είσαι φαλλαρισμένος και να ξεχάννεις το όνομα του αμόρε σου παιδί μου;  Και πάλι… Who cares; Who gives a fucking damn… Σκέφτου πόσο χιουμορίστικο θα είναι κάθε πρωί όταν θα ξυπνάς και να της λαλείς με γλυκό υφάκι χιλίων καρυδακίων (γλυκό καριδάκι τάχα)
- Καλημέρα Ευτερπάρα μου

και κάθε μέρα θα σου υπενθυμίζει το όνομα της (call me Λάμπια – που το Ευλαμπία, ξέρεις) αλλά εσύ πάλε θα ξεχάννεις… Εν θα καταλήξεις ποττέ προβλέψιμος και γραφικός και τούτο εν πολλά σημαντικό σε μια σχέση στην μοντερνοποιημένη κοινωνία του 2010, κατά την οποία κατά κοινή ομολογία-ΟΚ-εξέφυγα-ξέρω-το-πρέπει-να-σκάσω… Πάντα θα ανυπομονεί να ακούσει τι όνομα θα της πεις και εάν ποτέ θα θυμηθείς το δικό τις. Εκτός τούτου… Κάθε μέρα θα γίνεσαι τατάς. Έτσι, αυτόματα. Και πάνω απ’ όλα μούχτιν… Με το που ξυπνάς θα βαφτίζεις… Ευτέρπη, Καλλιόπη, Πόπη, Παναγιώτα, Μελανή… Ώσπου να σου τες άψει και να δεις την γλύκα. Άσε που και τούτο ενναν ένας γλυκός συζυγικός καβγάς. Άσε επίσης που θα το βρίσκει πολλά χαριτωμένο που ο φίλος της ένεν σαν τους άλλους και έχει αυτή την ιδιαιτερότητα…  


Με τα πάραπάνω είμαι πεπεισμένος, βέβαιος και certain ότι εμπεδώσαμε έτσι παρεούλλα ότι κάτι το οποίο ενώ από ένα πρώτο άκουσμα φαντάζει τραγικό (Ού μάνα μου ξιάννει που παν τα τέσσερα του… Ού κκιάορκαν εν μπορεί έναν αφκό να περιμένει να ψηθεί), άμαν προσπαθήσεις έστω και λλίο βλέπεις ότι μπορεί το καλό που σου κάμνει στο τέλος ναν πιο σημαντικό και μεγάλο παρά το κακό που προκαλεί την ίδια ώρα.

Εκτός τού… του… του… του… του… ΤΙ ΕΙΠΑ; ΕΙΠΑ ΑΦΚΟ;

Ναι, αφκό… Να καταλήξω τζιαμέ που έθελα… Δεν έχω καθόλου υπομονή που να πάρει και τούτο κάποτε ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Όσο και αν προσπαθώ να το δώ θετικά, ωραία, ντυμένο μέσα σε άσπρο συννεφάκι να τρέχει μέσα σε καταπράσινα λιβάδια και παρδαλές παραλίες…

Έβαλα το αφκό πάνω να βράσει και επήα στο δωμάτιο μου για ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ. Θα επέστρεφα σε λλίο να το σβήσω. Παω λοιπόν στο δωμάτιο μου με το αφκό στον νου… Τί είπα πάλε; ΝΟΥ; Πουντον; Που που; Πιάστε τον να μεν φύει… Σε κανένα μισάωρο περίπου και αφότου εξέχασα τελείως το αφκό, άρκεψε να μου βρωμά κάτι… Τί βρωμά, τί βρωμά; Τέλοσπάντων, ότι και να ένει εννα ξεβρομίσει… Περνούν πέντε περνούν δέκα λεπτά… Τίποτε… Εν γίνεται, πρέπει ναν που κάτι δαμέσα που φκαίνει η μπόχα, σίουρα! Έχεσα πάνω μου; Έκαμα θκιό μαλάξεις του κώλου μου να δω αν όντως έχεσα πάνω μου αλλά όχι, ήμουν καθαρός. Εν τα παπούτσια μου; Πιάννω τα μυρίζουμε  τα αλλά και πάλε τίποτε… Εμυρίζαν σοκολάτες (εσηκώσαν μόδα τωρά τελευταία να μυρίζουν ωραία τα πόθκια μου). Τα ρουχα τα άπλυτα, ο κάλαθος του γραφείου, της τουαλέτας; Κανένα ξεχασμένο σώβρακο μέστο κρεβάτι, καμιά μουχλιασμένη κλάτσα μέστο κομοδίνο; Καμιά ψοφισμένη αλιζάβρα μέσ’ τα σεντόνια; ΤΙΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΕ…΄

Πιάννω λοιπόν τα πόθκια μου (ε, να μεν τα αφήκω μόνα τους μέστους ξένους τόπους) και παω στην κουζίνα. ΟΥΥΥΥΥΦΦΦΦΦ…. Πανικός… Η κουζίνα στην καλύτερη της στιγμή… Μέσα στο design και τα χρώματα. Το γκάζι γεμάτο με αφκότσουλλα (εν ηξέρω πως εσπάσαν και αππηδίσαν και πόξω), μια απίστευτη βρωμομυρωθκία, μια αναγούλα έναν κακό… Το top όμως έντζιε είπα σου το… Πάνω ακριβώς που το τραπέζι και μερικά μόνο εκατοστά κάτω που το smoke detector, ένα πλαδαρό, μακρόστενο και χαριτωμένο γκριζοπό συννεφάκι καπνού…

WHAT THE FUCK? 

BOOOOYM βούρος πάνω στο συρτάρι να πιάσω χαρτί να τυλίξω το detector να μεν συναχτούν οι πυροσβεστικές, τα Ηνωμένα Έθνη και η Διεθνής Αμνηστία κάτω που το φλάτ μου… Αλλά παρετώ… Αν εδούλευκε το detector και εν μας εδουλεύκαν κανονικά οι Εγγλέζοι, ως τωρά εννα επλυμήριζε το flat που το σύστημα απόσβεσης (έτσι το εβάφτισα, μεν ρωτάς)… Πολλής βρώμος λέμε… Άσε που ο κώλος του εμπρικκιού έγινε κυριολεκτικά ολόσκατος και εφύαν τα δάκτυλα μου που το τρίψε τρίψε ώσπου να καθαρίσει. Η μπόχα κρουσμένου αφκού έκαμε καμιά ώρα να φύει. Άσε που είχαμε ανοικτά και τα τρία παράθυρα για καμιά ώρα… Εψοφήσαμε τζιμέσα.

Τελικά δεν έφαα αφκό, όη… Ελπίζω τούτη τη φορά το πάθημα να μου γίνει μάθημα και να παλέψω με την υπομονή μου και να τα καταφέρω. Επάθαινα το και με το γάλα. Όσο ήμουν Κύπρο το γάλα μου έβραζα το στο γκάζι. Η ίδια κουβέντα. Πάω στο δωμάτιο μου και στρέφουμαι πίσω… Ώσπου να στραφώ ξέρεις τι… το γκάζι ολοπούρπουλλο… Τωρά εννοείται ότι βάλλω το στο microwave το γάλα… Μακάρι να ήταν τρόπος να έβαλλα και το αφκό και τα πάντα… WE LOVE MICROWAVE…

Τελικά το κάθετι όντως έχει και την μαύρη έχει και την άσπρη πλευρά του. Έχει και την όμορφη και την άσχημη… Την αρνητική και την θετική.

Το θέμα ένει πόσο ικανός είναι ο καθένας από μας να ισορροπήσει μεταξύ τούτων των μικρών ή μεγάλων, καθημερινών δυσκολιών, αδυναμιών ή προβλημάτων.

Και βεβαίως το πως τα αντιλαμβάνεσαι και αντιμετωπίζεις παίζει καταλυτικό ρόλο στο αν θα τα βλέπεις ώς τέτοια (τεράστια και αξεπέραστα προβλήματα) ή αν απλά θα τα σκέφτεσαι και θα χαμογελάς. Προσωπικά, στην πραγματικότητα δεν με απασχολεί σχεδόν καθόλου! Χαλαρά! That’s the living…Το ίδιο προτείνω και σε σας.
------------------------------------------------------------
Καμιά άλλη φορά να σας πω και καμιά ιστορία με την μνήμη μου, να έχετε να γελάτε. Στο μεταξύ μοιραστείτε με μας όοοολους (είμαστε και πολλοί μεστούντο blog μη χέσω) δικά σας αστεία προβλήματα και παθήματα. Να γελάσουμε, όη τίποτε άλλο…

Επιστροφή

Είχα το απωθημένο που το προηγούμενο ταξίδι μου να γράψω μια ανάρτηση σαν πετώ. Here I am λοιπόν, κάπου στα μισά της διαδρομής Λάρνακα – Μπέρμιγκχαμ. Ήδη επεράσαν οι πρώτες τρεις ώρες. Αφού έφαα τα τσίπς μου με γεύση μπάρμπεκιου και τα μίνι κρουασάν σοκολάτας μου, αφού ήπια το σπάρκλιν γουότερ μου και την πορτοκαλάδα μου, εθκιάβασα και λλίο το βιβλίο μου (όη ένεν εγώ που το έγραψα) άνοιξα το laptop μου (ΜΟΥΛΕΣ… ΠΟΛΛΗ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΠΠΕΣΕ ΜΕΣΤΟΥΝΤΟ ΜΠΛΟΚ) και εδιάβασα τες αναρτήσεις της Cake που έγραψε που τον Μάιο ώς τον Δεκέμβρη του 2009 – πηγαίνοντας ανάποδα, από τον Δεκέμβρη στην Μάιο. Φοβερό χιούμορ μπορώ να πω! *

Το κακό γαμώτο εν ότι επόνησα την τζοιλιά μου που το ρούφα ρούφα… Αφού εν φορεί άλλοσπως το laptop δαμέσα δα. Έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστόμετρο χώρου βοηθά με να γράφω καλύτερα. Είμαι ευσυνείδητος blogger, λαλώ σου το! Άμαν γράφω άνετα γράφω καλύτερα, με ποιότητα, στυλ και φινέτσα. Εν εσένα που σκέφτουμαι που με θκιεβάζεις, έντζιεν εμένα που δυσπυρκώ δαμέσα δα… Ούφφφφ ΑΕΡΑ…

Ευτυχώς κάθουμαι παράθυρο και το μεσαίο κάθισμα εν free. Άνοιξα το παφτό, πως το λαλείς, το τραπεζάκι που εν πάνω στην καρέκλα του μπροστινού… τζίνο, έκατσα πάνω το laptop και γράφω, ενώ ακούω ξεκάθαρα την πλάτη μου να μου τραγουδά σε σοπράνο κλίμακα “Παραλύω, νιώθω τα κόκκαλα στο κάτω μέρος μου να χάννονται, σάννα εκοστόθηκα και λλίο…”! Έτσι για να σου δώκω μια πλήρη και ρεαλιστική εικόνα δηλαδή…

Θέλω να συνεχίσω που ένα σημείο της προηγούμενης ανάρτησης μου που έγραφα κάτι για στόχους, προσδοκίες και μικρούς πρίγκιπες (όπως λέμε πράσινα άλογα) που μας έρχονται κάθε φορά που ταξιδεύουμε…

Τωρά που ξέρω ότι βρίσκομαι μέσα σε μια πλαστικο-μεταλλική σωλήνα η οποία κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τόσες χιλιάδες πόδια πάνω στον ουρανό (μεν με ρωτήσεις πόσα, εν εμπόρεσα να καταλάβω τον αριθμό που ανακοινώθηκε στα μεγάφωνα… Οι Εγγλέζοι κάμνουν οικονομία στα γράμματα που προφέρουν σε μια λέξη, έτσι πολλά συχνά εν πιάννω εύκολα ότι λαλούν) και πετώ, νιώθω κάπως… like a hero…

Οk, εν έκαμα κάτι για να δικαιολογώ τούτο το feeling… Απλά αγόρασα ένα εισιτήριο και εμπήκα μέσα σε ένα αεροπλάνο. Ούτε ο κατασκευαστής του είμαι, ούτε ο πιλότος του. Όμως εν πολλά exciting να ξέρεις ότι ΠΕΤΑΣ ρε παιδί μου. Π Ε Τ Α Σ. Ας εν και με τα φτερά του αεροπλάνου και όη με τα δικά σου. Άμα αναλογιστείς πόσο μαγικό εν τούτο το πράμα που συμβαίνει με τα αεροπλάνα, τις μεταφορές και γενικά με το technology (Αγγλία σπουδάζουμε, αγγλικούρα δεν θα ρίξουμε;) νομίζω βοηθά σε να πλάσεις δικά σου φτερά και να πετάξεις.

Τούτα τα φτερά βεβαίως εν οι στόχοι και οι πόθοι μας μας μαζί με την εσωτερική μας δύναμη που διά η επιθυμία για να τους κάνουμε πραγματικότητα.

Για το άμεσα άμεσο μέλλον έν έχω κάποιο συγκεκριμένο στόχο να πω την αλήθκεια. Ξέρω απλά ότι από Δευτέρα ξεκινούν πάλε τα μαθήματα και σε 3 εβδομάδες περίπου θα έχω εξετάσεις. Τις εξετάσεις δεν τις χρειάζομαι καθόλου γιατί είμαι ξεφτ… εεε, γιατί… γιατί ΕΤΣΙ. Ο μόνος λόγος που ήρτα ποδά τούντο διάστημα εν απλά για να ζήσω το english dream. Που τον Οκτώβρη πάω σε άλλο πανεπιστήμιο και ξεκινώ πτυχίο.

Παρόλα αυτά πιστεύκω πως πρέπει να θέσω σαν ένα από τους στόχους μου, με αφορμή το ταξίδι μου τούτο, την επιτυχία και τα όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα στο τέλος του semester. Ασχέτως αν δεν θα μου χρειαστούν. Πιστεύκω ότι εννα τα πάω αρκετά καλά. Besides, εν fοundation που κάμνω τα γέριμα, έντζιεν διατριβή στην πυρινική ιατρική. Besides #2 πάντα επήαιννα τα καλά στον ακαδημαικό τομέα. Τέλοσπάντων!
Eeeehm, μεινήσκει μου ακόμα ένας μήνας στο UK πριν την επιστροφή μου για τις καλοκαιρινές διακοπές. Τρεισήμισι περίπου μήνες μακριά που την Όμορφη Χώρα, ελπίζω να το αντέξει ο οργανισμός μου. Τούτο το μικρό διάστημα λοιπόν που έχω να ζήσω στην Αγγλία θα προσπαθήσω να καλλυτερέψω κιάλλο την σχέση μου με τον συγκάτοικο μου τον ένα, ο οποίος θα φύει τέλος του μήνα και φοούμαι ότι με το που θα μας χωρίσουν οι συγκυρίες, δηλαδή το Πανεπιστήμιο και έρτουμε Κύπρο, θα χαθούμε. Συνήθως έτσι παθαίνω με τους ανθρώπους γύρω μου, έθιξα το και στο προηγούμενο post. Αλλά ας μεν προκαταλαμβάνω τα πράματα. Εγώ απλά θα προσπαθήσω να περνώ χρόνο μαζί του, να αστιευκούμαστε, να τρώμε ούλλοι μαζί (εν είμαστε μόνο οι θκιό) και να κάμνουμε την κουζίνα μετά το φαί, ΠΡΑΜΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΣΥΓΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΑ ΜΑΛΑ.

Στόχος τρίτος… Θα τελειώσω την κουβέντα που άρκεψα με τον φίλο μου που σου είπα στην προηγούμενη ανάρτηση. Επειδή θα επήαιννε τζιαι τζίνος ταξίδι και επειδή ήταν άγρια μεσάνυχτα και λλίες ώρες πριν πετάσει, είπαμε να διακόψουμε την κουβέντα και μόλις έρτει πίσω με το καλό να συνεχίσουμε τη συζήτηση μας. Θέλω να πιστέψω ότι και τζίνου έδωκεν του κάτι.

Το laptop θέλει να φάει ρεύμα, λείφκει η μπαταρία. Τριών μηνών laptop (να μας ζήσει) και εγάμησα του την μπαταρία του… Αλλά εν η αγαμία που φταίει έντζιεν κανένας άλλος. Άμαν εν έχεις μια σχέση, ένα αμόρε, ένα φλέρτ, ένα κάτι, γαμάς μπαταρίες του laptop, εκατάλαβες; Εκατάλαβα να λαλείς!

Λοιπόν, κλείω την ανάρτηση κάπου δαμέ. Σε λιγότερο που μια ώρα εννα προσγειωθούμε. Θα πιάσω το τρενούι μου, θα πάω σπίτι, θα βάλω την κυπριακή κουλτούρα (φλαούνες, χαλλούμια, σιεφταλιές) στο ψυγείο, θα βάλω το laptop στην πρίζα, θα πάω supermarket να αγοράσω τα προιτζιά μου και μόλις τελειώσω θα κάμω publish την ανάρτηση. Ε και μετά μάλλον θα πάω να σβήσω γιατί νυστάζω απεγνωσμένα και ανελέητα. Η Cake φταίει που γράφει μαλακίες και έμεινα με τα σπίρτα πάνω στα μάτια ούλλη νύχτα για να την θκιαβάσω. Βεβαίως θα επιτρέψω στους συγκατοίκους μου να με χαρούν λλίο. Επεράσαν ανάμιση εφιαλτική εβδομάδα μακριά μου, δικαιούνται το. Ειδικά αν κάμουν και καμιά καλοφαήα (σόρρυ, εν ηξέρω να βάλλω διαλυτικά)… Μάνα μου… ΗΝΤΑ ΚΑΛΑ…

____________________

* Άνοιξα σε ξεχωριστά παράθυρα του chrome τις αναρτήσεις που ήμουν σπίτι και έβαλα το laptop στο hibernate. Μα τί ενόμισες, ότι εννα ταξιδεύκω πέντε ώρες και να με αφήκω χωρίς ψυχαγωγία; ΠΟΤΕ.

.