Ναρκωτικά στην Κολομβία

Το πρόβλημα των ναρκωτικών είναι ευρέως γνωστό. Ξέρουμε ότι πάνω κάτω όλοι στις οικογένειες μας έχουμε έστω και ένα συγγενή που να είναι χρήστης ή βαποράκι των μεγάλων. Μπορεί να μεν εν συγγενής πρώτου βαθμού, μπορεί ναν δεύτερου, μπορεί ναν τρίτου. Μπορεί ακόμα ναν ένας γείτονας μας, ένας παλιός συμμαθητής μας, ένας σειράς μας ή ένας παλιός μας που το στρατό. Ακόμα και διάσημοι αστέρες είτε της μουσικής είτε του κινηματογράφου εκατηγορηθήκαν για χρήση. Από που να ξεκινήσουμε;
Britney Spears, Amy Winehouse, Whitney Houston, George Michael, Boy George. Ακόμα και η Madonna… Στην τελευταία της βιογραφία, γραμμένη που τον αδερφό της, γράφει ότι έπαιρνε ναρκωτικά που τις αρχές της καριέρας της. Φανταστείτε τι κάνει σήμερα που βρίσκεται στο ζενίθ της…  

Σημασία βέβαια εν έχει ποιοι παίρνουν ναρκωτικά και πόσους ξέρουμε που το κάμνουν. Σημασία έχει το ότι ΟΛΟΙ ξέρουμε, πράμα που δείχνει ότι τα ποσοστά είναι αυξημένα.

Ξέρουμε επίσης ότι στην Κύπρο δεν υπάρχουν σωστοί τρόποι αντιμετώπισης του προβλήματος, ελάχιστοι ασχολούνται σοβαρά, ελάχιστα κέντρα απεξάρτησης υπάρχουν και ακόμα και μέσα σε αυτά υπάρχουν τα ναρκωτικά!!!

Τυχαίνει δυο-τρεις φορές το χρόνο να ακούσουμε στις ειδήσεις για θανάτους από τη χρήση βαρετών ναρκωτικών (φαντάζομαι δεκάδες άλλοι δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας), γίνονται ακόμα τόσες εκπομπές στην τηλεόραση, γράφεται κανένα άρθρο σε καμιά εφημερίδα απλά και μόνο για να γεμίσει τα φύλλα της, αλλά ως τζιαμέ. Νομίζω πως σαν κράτος δεν κάμνουμε τίποτε και δεν γίνεται τίποτε. Είναι που τες περιπτώσεις που αφήνουμε το θέμα στην τύχη, στον Θεό, στο Σύμπαν και όπου ο καθένας πιστεύκει ότι μπορεί να βοηθηθεί.

Επειδή όμως πιστεύκουμε συνήθως εμείς οι Κυπραίοι ότι δαμέ στον τόπο μας συμβαίνουν χίλια μύρια σκατά και ότι όλα δαμέ εν χάλι μαύρο σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο που ούλλα παν ρολόι, ας προχωρήσουμε στο ζουμί της ανάρτησης μας.

Τόσα και τόσα χρόνια στην Κύπρο κυκλοφορούν τα ναρκωτικά. Τόσες και τόσες οικογένειες υποφέρουν, τόσες και τόσες οικογένειες εθρηνήσαν οικεία τους πρόσωπα, τόσες και τόσες συλλήψεις εγίναν, τόσα και τόσα ακούσαμε. Καμιά όμως φορά δεν έτυχε να συγκλονιστώ όσο εσυγκλονίστηκα με μερικές φωτογραφίες που έπιασα στο email μου πριν από λλίες ημέρες.

Στο email λοιπόν τούτο, υπάρχουν φωτογραφίες που… αφηγούνται το πως καταλήγει ένας ο οποίος προδώνει τα καρτέλ των ναρκωτικών στην Κολομβία… Ναι ναι, στην Κολομβία… International τα θέματα μας…

Οι εικόνες που ακολουθούν σοκάρουν, δείχνουν ένα άνθρωπο να κατακρεουργείται και να κατασπαράζεται από αετούς, οπόταν εάν δεν μπορείς να το αντέξεις… Go away…

Η … ιστορία διαδραματίζεται λοιπόν σε μια περιοχή, λογικά απομακρυσμένη, στην οποία υπάρχουν αρκετοί αετοί. Αφού εσκοτώσαν το θύμα το εμεταφέραν στην συγκεκριμένη περιοχή. Εμπλέκονται τρεις ανθρώποι αρχικά.

Ακολούθως βλέπουμε στα αριστερά ακόμα περισσότερους, παραπάνω που οκτώ. Στα δεξιά, οι τρείς μεταβαίνουν στο σημείο στο οποίο θα ολοκληρώσουν την… τιμωρία τους προς το θύμα. Τωρά γιατί κουβαλούν την μοτόρα αντί να τους κουβαλά, εν άλλου παπά ευαγγέλιο.

Και ξεκινούμε. Αφού τοποθετούν το πτώμα ανάσκελα στο έδαφος, καρφώνουν ένα ξύλο, περνούν ένα ρούχο γυρώ που το λαιμό του και το δένουν πάνω στο ξύλο. Υπάρχει chance nα σηκωστεί να φύει το πρώμα δηλαδή; Εκτός και εαν είναι ζωντανός!

Αφού έλυσαν τα πόδια και τα χέρια του, αρχίζουν με ένα μαχαίρι να τον ξεσκίζουν. Μάλλον για να αντιληφθούν τα αρπακτικά την οσμή και να έρτουν.

 
Στο πρώτο τέταρτο της εικόνας βλέπουμε το θύμα ξεσκισμένο, ενώ στο δεύτερο τέταρτο είναι οι αετοί οι οποίοι εκατέφτασαν…
Στο τρίτο και τέταρτο μέρος της φωτογραφίας είναι το πτώμα το οποίο και έχουν κατασπαράξει. Αλλά ακόμα δεν είδατε τίποτε…




Συνεχίζουν μέχρι να μεν μείνει κα-θόλου σάρκα… Λες  τζιαι έχει που τον απελευ-θερωτικό αγώνα της Κολομβίας να φαν σάρκα… Όπως  μπορείτε να αντιληφθείτε, το μόνο που απέ-μεινε είναι ο σκε-λετός. Το κρανίο είναι ακόμα δεμέ-νο πάνω  στο ξύ-λο ενώ ο υπόλοι-πος σκελετός απ’ ότι φαίνεται εμεταφέρθηκε αλλού από τα αρπακτικά και ο ένας από τους εμπλεκόμενους στον φόνο τον μεταφέρει αλλού.

Τωρά, στις δύο εικόνες παρακάτω, βλέπουμε και εγώ δεν ξέρω ποιον, να παίζει… κρεατούθκια… Διασκεδαστικό παιχνίδι δεν λεω… Επιμορφωτικό και πέρα για πέρα εκπαιδευτικό. Τωρά γιατί το κάμνει τούτο το πράμα δεν μπορώ να καταλάβω και δεν έχω καμιά ιδέα. ΙΣΩΣ, λεω ίσως, να κάμνει διατριβή στο kasap-ing ο άνθρωπος… Καλή εκμάθηση να του ευχηθούμε αλλά μακριά από μας… Μακριά και αγαπημένοι…

 

 

Στο τρίτο τέταρτο της εικόνας είναι το μυαλό του ανθρώπου by the way… Τωρά εννα μου πεις… Αν είχε μυαλό εν θα επρόδωνε… Αλλά ΝΑ… ΕΧΕΙ ΜΥΑΛΟ…



Πέραν του χιούμορ τωρά… Λέμε λέμε για την Κύπρο αλλά τουλάχιστον εν έφτασε στους δέκτες και τα αφτιά μας μια τέθκοια αποτρόπαια είδηση. Όχι ακόμα τουλάχιστον… Αργά η γλήορα θα έρτει. Ας έλπίζουμε τούτο που είπαμε πάραπάνω… Μακριά από εμάς.



Μερικά ερωτήματα για προβληματισμό…

- Με τέθκοιους ανθρώπους πάνω στον πλανήτη μας, δίπλα μας, ανάμεσα μας, πόσο ασφαλής αισθάνεσαι;

      - Πόσες ευθύνες νιώθεις ότι έχεις για να κάνεις κάτι για να αλλάξει το κατεστημένο;

      - Τί μπορείς να κάμεις, αλήθκεια, για να αλλάξει κάτι;

- Πόσο βαθιά μπλεγμένος μπορεί ναν ένας άνθρωπος ώστε να συμπεριφερτεί με τούντον τρόπο σε έναν άλλον άνθρωπο… Και ας πούμε πως δεν ελυπήθηκε τον συνάνθρωπο του και την οικογένεια του; Πόσο πολλά αποκτηνωμένος εν ο ίδιος; Και… στο τέλος τέλος… Εν ανακάτσιασε να κάμει τούντο πράμα… Δαμε κοτόπουλο και δεν μπορώ να κόψω, πόσο μάλλον να…

- Τι να τους ονομάσεις τούντους ανθρώπους άμα ακόμα και η λέξη ‘‘ζώο’’ εν ακατάλληλη;

- Τι να ονομαστούμε εμείς άμα τούτοι οι ανθρώποι ονομάζονται ‘‘άνθρωποι’’ επίσης;



Άλλες πληροφορίες

Τα ίδια συμβαίνουν και στο Μεξικό, όπου διαδραματίζεται πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών. Οι εικόνες στα ΜΜΕ αντί να αναφέρονται στον άλλοτε τουριστικό παράδεισο, αναφέρονται σε κουκουλοφόρους φονιάδες, σε στρατιώτες, αστυνομικούς, σε διαδηλωτές, εξοργισμένους κατοίκους, εκβιαστές και πτώματα πεταμένα στους δρόμους.

Πέρσι, σε διάστημα τριών ημερών, επτά άνθρωποι έπεσαν θύματα από πυροβολισμούς εξαιτίας των συγκρούσεων μεταξύ συμμοριών για την κοκαΐνη, ενώ το 2008 σημειώθηκαν 6.200 δολοφονίες. Μέσα σε έξι μήνες η τιμή ενός κιλού ναρκωτικών διπλασιάστηκε φτάνοντας στα 50.000 δολάρια. Βέβαια σύμφωνα με ανακοινώσεις των Αρχών, η στρατηγική για την μετωπική επίθεση κατά του οργανωμένου εγκλήματος καταγράφει επιτυχίες.

Οι πληροφοριοδότες στον στρατό του Μεξικού αμείβονται με 5.000 δολάρια τον μήνα.

Πέρσι σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυρών με την αστυνομία ο Μεξικανός βαρόνος των ναρκωτικών, Αρθούρο Μελτράν Λεήβα με ακόμα τέσσερα μέλη του καρτέλ του, στο κρησφύγετο τους. Ήταν επικηρυγμένος έναντι του ποσού των 2,1 εκατομμυρίων δολαρίων. Ζωή σε λόγου μας.

Θέλοντας να δείξει την συμπάθεια του στον αγώνα κατά των ναρκωτικών στο Μεξικό, ο πλανητάρχης Μπαράκ Ομπάμα παραχώρησε πέντε ελικόπτερα στις Αρχές. 

Πηγές:
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=259168&dt=13/03/2009#ixzz0oO6orNx8

http://www.i-live.gr/news-drug-cartels-mexico/

.

Επιστροφή

Είχα το απωθημένο που το προηγούμενο ταξίδι μου να γράψω μια ανάρτηση σαν πετώ. Here I am λοιπόν, κάπου στα μισά της διαδρομής Λάρνακα – Μπέρμιγκχαμ. Ήδη επεράσαν οι πρώτες τρεις ώρες. Αφού έφαα τα τσίπς μου με γεύση μπάρμπεκιου και τα μίνι κρουασάν σοκολάτας μου, αφού ήπια το σπάρκλιν γουότερ μου και την πορτοκαλάδα μου, εθκιάβασα και λλίο το βιβλίο μου (όη ένεν εγώ που το έγραψα) άνοιξα το laptop μου (ΜΟΥΛΕΣ… ΠΟΛΛΗ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΠΠΕΣΕ ΜΕΣΤΟΥΝΤΟ ΜΠΛΟΚ) και εδιάβασα τες αναρτήσεις της Cake που έγραψε που τον Μάιο ώς τον Δεκέμβρη του 2009 – πηγαίνοντας ανάποδα, από τον Δεκέμβρη στην Μάιο. Φοβερό χιούμορ μπορώ να πω! *

Το κακό γαμώτο εν ότι επόνησα την τζοιλιά μου που το ρούφα ρούφα… Αφού εν φορεί άλλοσπως το laptop δαμέσα δα. Έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστόμετρο χώρου βοηθά με να γράφω καλύτερα. Είμαι ευσυνείδητος blogger, λαλώ σου το! Άμαν γράφω άνετα γράφω καλύτερα, με ποιότητα, στυλ και φινέτσα. Εν εσένα που σκέφτουμαι που με θκιεβάζεις, έντζιεν εμένα που δυσπυρκώ δαμέσα δα… Ούφφφφ ΑΕΡΑ…

Ευτυχώς κάθουμαι παράθυρο και το μεσαίο κάθισμα εν free. Άνοιξα το παφτό, πως το λαλείς, το τραπεζάκι που εν πάνω στην καρέκλα του μπροστινού… τζίνο, έκατσα πάνω το laptop και γράφω, ενώ ακούω ξεκάθαρα την πλάτη μου να μου τραγουδά σε σοπράνο κλίμακα “Παραλύω, νιώθω τα κόκκαλα στο κάτω μέρος μου να χάννονται, σάννα εκοστόθηκα και λλίο…”! Έτσι για να σου δώκω μια πλήρη και ρεαλιστική εικόνα δηλαδή…

Θέλω να συνεχίσω που ένα σημείο της προηγούμενης ανάρτησης μου που έγραφα κάτι για στόχους, προσδοκίες και μικρούς πρίγκιπες (όπως λέμε πράσινα άλογα) που μας έρχονται κάθε φορά που ταξιδεύουμε…

Τωρά που ξέρω ότι βρίσκομαι μέσα σε μια πλαστικο-μεταλλική σωλήνα η οποία κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τόσες χιλιάδες πόδια πάνω στον ουρανό (μεν με ρωτήσεις πόσα, εν εμπόρεσα να καταλάβω τον αριθμό που ανακοινώθηκε στα μεγάφωνα… Οι Εγγλέζοι κάμνουν οικονομία στα γράμματα που προφέρουν σε μια λέξη, έτσι πολλά συχνά εν πιάννω εύκολα ότι λαλούν) και πετώ, νιώθω κάπως… like a hero…

Οk, εν έκαμα κάτι για να δικαιολογώ τούτο το feeling… Απλά αγόρασα ένα εισιτήριο και εμπήκα μέσα σε ένα αεροπλάνο. Ούτε ο κατασκευαστής του είμαι, ούτε ο πιλότος του. Όμως εν πολλά exciting να ξέρεις ότι ΠΕΤΑΣ ρε παιδί μου. Π Ε Τ Α Σ. Ας εν και με τα φτερά του αεροπλάνου και όη με τα δικά σου. Άμα αναλογιστείς πόσο μαγικό εν τούτο το πράμα που συμβαίνει με τα αεροπλάνα, τις μεταφορές και γενικά με το technology (Αγγλία σπουδάζουμε, αγγλικούρα δεν θα ρίξουμε;) νομίζω βοηθά σε να πλάσεις δικά σου φτερά και να πετάξεις.

Τούτα τα φτερά βεβαίως εν οι στόχοι και οι πόθοι μας μας μαζί με την εσωτερική μας δύναμη που διά η επιθυμία για να τους κάνουμε πραγματικότητα.

Για το άμεσα άμεσο μέλλον έν έχω κάποιο συγκεκριμένο στόχο να πω την αλήθκεια. Ξέρω απλά ότι από Δευτέρα ξεκινούν πάλε τα μαθήματα και σε 3 εβδομάδες περίπου θα έχω εξετάσεις. Τις εξετάσεις δεν τις χρειάζομαι καθόλου γιατί είμαι ξεφτ… εεε, γιατί… γιατί ΕΤΣΙ. Ο μόνος λόγος που ήρτα ποδά τούντο διάστημα εν απλά για να ζήσω το english dream. Που τον Οκτώβρη πάω σε άλλο πανεπιστήμιο και ξεκινώ πτυχίο.

Παρόλα αυτά πιστεύκω πως πρέπει να θέσω σαν ένα από τους στόχους μου, με αφορμή το ταξίδι μου τούτο, την επιτυχία και τα όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα στο τέλος του semester. Ασχέτως αν δεν θα μου χρειαστούν. Πιστεύκω ότι εννα τα πάω αρκετά καλά. Besides, εν fοundation που κάμνω τα γέριμα, έντζιεν διατριβή στην πυρινική ιατρική. Besides #2 πάντα επήαιννα τα καλά στον ακαδημαικό τομέα. Τέλοσπάντων!
Eeeehm, μεινήσκει μου ακόμα ένας μήνας στο UK πριν την επιστροφή μου για τις καλοκαιρινές διακοπές. Τρεισήμισι περίπου μήνες μακριά που την Όμορφη Χώρα, ελπίζω να το αντέξει ο οργανισμός μου. Τούτο το μικρό διάστημα λοιπόν που έχω να ζήσω στην Αγγλία θα προσπαθήσω να καλλυτερέψω κιάλλο την σχέση μου με τον συγκάτοικο μου τον ένα, ο οποίος θα φύει τέλος του μήνα και φοούμαι ότι με το που θα μας χωρίσουν οι συγκυρίες, δηλαδή το Πανεπιστήμιο και έρτουμε Κύπρο, θα χαθούμε. Συνήθως έτσι παθαίνω με τους ανθρώπους γύρω μου, έθιξα το και στο προηγούμενο post. Αλλά ας μεν προκαταλαμβάνω τα πράματα. Εγώ απλά θα προσπαθήσω να περνώ χρόνο μαζί του, να αστιευκούμαστε, να τρώμε ούλλοι μαζί (εν είμαστε μόνο οι θκιό) και να κάμνουμε την κουζίνα μετά το φαί, ΠΡΑΜΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΣΥΓΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΑ ΜΑΛΑ.

Στόχος τρίτος… Θα τελειώσω την κουβέντα που άρκεψα με τον φίλο μου που σου είπα στην προηγούμενη ανάρτηση. Επειδή θα επήαιννε τζιαι τζίνος ταξίδι και επειδή ήταν άγρια μεσάνυχτα και λλίες ώρες πριν πετάσει, είπαμε να διακόψουμε την κουβέντα και μόλις έρτει πίσω με το καλό να συνεχίσουμε τη συζήτηση μας. Θέλω να πιστέψω ότι και τζίνου έδωκεν του κάτι.

Το laptop θέλει να φάει ρεύμα, λείφκει η μπαταρία. Τριών μηνών laptop (να μας ζήσει) και εγάμησα του την μπαταρία του… Αλλά εν η αγαμία που φταίει έντζιεν κανένας άλλος. Άμαν εν έχεις μια σχέση, ένα αμόρε, ένα φλέρτ, ένα κάτι, γαμάς μπαταρίες του laptop, εκατάλαβες; Εκατάλαβα να λαλείς!

Λοιπόν, κλείω την ανάρτηση κάπου δαμέ. Σε λιγότερο που μια ώρα εννα προσγειωθούμε. Θα πιάσω το τρενούι μου, θα πάω σπίτι, θα βάλω την κυπριακή κουλτούρα (φλαούνες, χαλλούμια, σιεφταλιές) στο ψυγείο, θα βάλω το laptop στην πρίζα, θα πάω supermarket να αγοράσω τα προιτζιά μου και μόλις τελειώσω θα κάμω publish την ανάρτηση. Ε και μετά μάλλον θα πάω να σβήσω γιατί νυστάζω απεγνωσμένα και ανελέητα. Η Cake φταίει που γράφει μαλακίες και έμεινα με τα σπίρτα πάνω στα μάτια ούλλη νύχτα για να την θκιαβάσω. Βεβαίως θα επιτρέψω στους συγκατοίκους μου να με χαρούν λλίο. Επεράσαν ανάμιση εφιαλτική εβδομάδα μακριά μου, δικαιούνται το. Ειδικά αν κάμουν και καμιά καλοφαήα (σόρρυ, εν ηξέρω να βάλλω διαλυτικά)… Μάνα μου… ΗΝΤΑ ΚΑΛΑ…

____________________

* Άνοιξα σε ξεχωριστά παράθυρα του chrome τις αναρτήσεις που ήμουν σπίτι και έβαλα το laptop στο hibernate. Μα τί ενόμισες, ότι εννα ταξιδεύκω πέντε ώρες και να με αφήκω χωρίς ψυχαγωγία; ΠΟΤΕ.

.